مرگ و بدبختی؛ داستان بازماندگان روهینگیا از قاچاقچیان انسان

به گزارش وبلاگ فناوری، مسافر غیرقانونی یک کشتی در بنگلادش: بسیاری از مسافران می مردند و جنازه ها از عرشه به دریا پرت می شد. من هم به این فکر می کردم که چه زمانی خواهم مرد.

مرگ و بدبختی؛ داستان بازماندگان روهینگیا از قاچاقچیان انسان

پناه جویان بازمانده روهینگیا (مسلمانان کشور میانمار) از سختی و معضلات مهاجرت از بنگلادش به مالزی و ریسک مرگ با کشتی های کوچک در دریا می گویند.

به گزارش وبلاگ فناوری، در سال 2017 و به دنبال حملات ارتش میانمار به مناطق مسلمان نشین این کشور، آنها به سمت بنگلادش فرار کردند. حالا موجی از مهاجرت غیرقانونی این افراد از بنگلادش به سمت مالزی از طریق کشتی به راه افتاده است. در این سفرها آنها دچار مسائل زیادی می گردد.

خبرنگار رویترز با روایت این مسائل، در گزارش خوب می نویسد: شهاب اودین پناهنده روهینگیایی تصور می کرد یک کشتی کوچک، تنها شانس او برای خروج از اردوگاه بنگلادش و زندگی بهتر در مالزی است اما کار به جایی رسید که او تا آستانه مرگ پیش رفت.

این جوان 20 ساله یکی از 400 پناهجویی است که نتوانستند با قایق به مالزی برسند. آنها پس از هفته ها گرسنگی، خستگی، آسیب های روحی و جسمی در اواسط ماه آوریل به بنگلادش بازگشتند.

گروه های حقوق بشری می گویند حداقل صدها آواره و پناهجوی دیگر با این قایق ها در دریا مانده و به مالزی نرسیده اند. در حالیکه دولت های شرق آسیا مرزها را برای مقابله با ویروس کرونا محکم تر می نمایند، هشدارهای ناخوشایندی از احتمال کشته شدن صدها پناهجوی این منطقه و تکرار فاجعه سال 2015 به گوش می رسد. در آن سال بسیاری از پناهجویان به دلیل سخت گیری دولت های این مناطق غرق شده یا توسط قاچاقچیان کشته شدند.

شهاب اودین بازمانده 20 ساله روهینگیایی از یک کشتی قاچاق انسان - این کشتی از بنگلادش به مالزی میرفت/ عکس: رویترز

اینک 7 بازمانده از کشتی پناه جویان روهینگیا از خاطرات آزاردهنده 2 ماه خود روی قایق خود می گویند.

احتمالا چند ده تا صد نفر از پناهجویان این کشتی ها جان خود را از دست داده اند. همه بازمانده ها چنین عددی را در خصوص جان باختگان اظهار داشتند و آمار کاملا دقیقی از این افراد ندارند.

این چند بازمانده می گویند: صدها زن، مرد و کودک روی کشتی فشرده به هم قرار داشتند. فشردگی به حدی بود که کسی قدرت تکان خوردن نداشت. کشتی سواران برای محافظت از باران و آفتاب سوزان چمباتمه می نشستند. اندکی بعد و پس از خاتمه ذخیره آب و غذا، مرگ و میر به دلیل تشنگی، گرسنگی و ضرب و شتم آغاز شد. جنازه ها به دریا انداخته شد. بعضی از بازماندگان اشک ریزان این خاطران را بازگو می کردند.

اودین جوان 20 ساله روهینگیایی می گوید: تصور می کردم که هرگز به خانه نخواهم رسید. من دلتنگ خانواده به ویژه والدینم بودم.

گروه فعال اجتماعی فورتی رایت در هفته گذشته اظهار داشت: کارکنان این کشتی قربانیان خود را برای بهره برداری بیشتر در شرایطی مانند برده داری قرار داده بود.

رویترز برای تائید این مطلب پیروز به تماس با کارکنان کشتی نشده است.

سازمان عفو بین الملل از دولت ها خواسته تا از آوارگان روهینگیا حمایت نموده و به آنها اجازه دهد تا به سرزمین های آنها وارد شوند. براساس تخمین ها حدود 800 نفر دیگر از این آوارگان در دریا مانده اند با این حال ده ها نفر از پناهجویان یکی از این کشتی روز شنبه به ساحل جنوبی بنگلادش رسیدند.

مالزی از سیاست خود برای دور زدن و نپذیرفتن کشتی ها دفاع می نماید. وزیر خارجه این کشور در روز پنجشنبه گفت: مقامات مالزی برای دفاع از حق حاکمیت این کشور قانونی عمل نموده اند و برای انجام دوباره آن آمادگی کامل دارند.

بیش از یک میلون نفر از مردم روهینگیا (مسلمانان میانمار) پس از فرار از ایالت بودایی نشین راخین میانمار در کمپ هایی در جنوب بنگلادش زندگی می نمایند. این افراد اقلیت مسلمان میانمار محسوب می شوند.

بیشتر مردم روهینگیا پس از حملات ارتش در سال 2017 از ایالت راخین گریختند. سازمان ملل حملات ارتش میانمار را نسل کشی خواند اما میانمار آن را انکار می نماید و هدف حمله خود را پاسخ به شورشیان می نامد.

اگرچه مردم روهینگیا قدمت و سابقه زندگی خود در ایالت راخین را بیش از قرن ها اعلام می نمایند اما میانمار آنها را مهاجرانی غیرقانونی از جنوب آسیا می داند.

در سال های گذشته بسیاری از مردم روهینگیا با قایق از میانمار و بنگلادش به مالزی و تایلند گریخته اند. این فرار معمولا حدفاصل ماه های اکتبر تا آوریل صورت می گیرد که دریای این منطقه آرام تر است. در سال 2015 قاچاقچیان به دلیل سخت گیری های تایلند بار انسانی خود را به دریا انداختند.

اودین در بنگلادش با رانندگی موتور توک- توک (موتور 3 چرخ) کمی پول در می آورد. با این وجود او می گوید مهاجران هر روز محدودتر می شوند.

در ماه های اخیر دولت بنگلادش دسترسی به اینترنت و تلفن همراه را برای این قشر محدودتر نموده است. آنها همچنین سیم های خاردار را در اطراف کمپ ها نصب کردند و مدعی اند درصدد فراهم آوردن امنیت بیشتر برای پناهجویان هستند.

اودین گفت: با این اقدامات بیشتر قبل احساس زندانی بودن می کردم.

این جوان روهینگیایی گفت: فکر می کردم رسیدن به مالزی من را نجات می دهد. بسیاری از کسانی که به مالزی رفتند شرایط روحی و اقتصادی بهتری دارند.

اودین و چند نفر از دوستانش مردی را در یک حلبی آباد دیدار کردند که آنها را با یک کشتی شلوغ و در کنار صد نفر دیگر به مالزی ببرد. مردان در بخش پائین و زنان در بخش بالایی کشتی قرار داشتند. بیشتر زنان جوان بوده و به امید ازدواج به مالزی می رفتند.

یک پناهنده دیگر به نام اناموا حسن نیز در این باره گفت: داییم که در مالزی است از من خواست به مالزی بروم. من میخواستم به مالزی بروم و به فقر خانواده ام خاتمه دهم.

شش نفر از بازماندگان کشتی به رویترز گفتند که با میل و خواست خودشان سوار این کشتی ها شده اند. اما یک نوجوان 16 ساله در این میان گفت به زور مردان ناشناس وارد این کشتی شده است.

اودین گفت: بدبختی به محض ورود به کشتی آغاز شد. ما تقریبا چیزی نخوردیم. بچه ها برای آب گریه می کردند.

دعا و التماس

بعد از گذشت یک هفته، کشتی به مالزی رسید. آنها برای چند روز در کشتی منتظر شدند و خاتمه کارکنان کشتی به آنها گفتند که نمی توانند پیاده شده و باید به بنگلادش بازگردند.

آنها دوباره از خلیج بنگال عبور کردند.

اودین گفت: سه بار طوفان آمد.

او افزود: من به عنوان خدمتکار از سوی کارکنان انتخاب شده بودم و باید کسانی که از صف خارج می شدند را می زدم. اگر مردم را نمی زدم، به شدت کتک می خوردم.

حسن گفت: در این میان بعضی از مسافران ناامید آغاز به نوشیدن آب دریا کردند. به قدرت خدای بخشاینده آب دریا شیرین به نظر می رسید.

بسیاری از مردم در این شرایط بد به دریا پریدند. بسیاری می گفتند مرگ در آب بسیار بهتر از مرگ در کشتی است.

شب ها بسیاری از مسافران یکدیگر را دلداری می دادند و با گریه دعا می خواندند.

نجات یافتگان می گویند: خاتمه بار دیگر کشتی در نزدیکی میانمار متوقف شد. اما باز کسی نتوانست از کشتی پیاده گردد.

حسن گفت: بسیاری از مسافران می مردند و جنازه ها از عرشه به دریا پرت می شد. من نیز به این فکر می کردم که چه زمانی خواهم مرد.

نقاشی یک کودک پناه جو روهینگیایی که دو ماه از عمر خود را در یک کشتی چوبی در راستا مالزی گذراند- این نقاشی در بازار کاکس بنگلادش دیده شد/ عکس: رویترز

خاتمه پناه جویان ناخدا را وادار کردند تا به بنگلادش برگردند. آنها می خواستند یک شب روی زمین باشند.

یک مقام گارد ساحلی بنگلادش پس از دیدن مسافران این کشتی گفت: صحنه ای تکان دهنده بود. آنها بسیار لاغر و نحیف بودند. بعضی از آنها قدرت ایستادن نداشتند.

موریل بورسیر مدیر پزشکان بدون مرز در بنگلادش که بعدها بازماندگان این کشتی را دیدار کرد در این باره گفت: بسیاری از آنها قدرت راه رفتن ندارند. بعضی از آنها از گم شدن خویشاوندان و دوستان خود فقط مات و متحیر مانده اند.

بعضی از بازماندگان به بیمارستان رفته و بعضی دیگر به کمپ های قرنطینه فرستاده شده اند. آنها به دلیل سفر خود با کشتی اطلاع آگاهی زیادی از ویروس کرونا ندارند و احتمال ابتلای آنها وجود دارد.

اودین گفت که پدر و مادرش پس از بازگشت، او را به سختی شناختند اما او به آینده خود امیدوار بود.

او خدا را برای بازگشتش شکر می گوید زیرا مردن در زمین و کنار خانواده بهتر از مردن در دریاست.

--

--

منبع: عصر ایران

به "مرگ و بدبختی؛ داستان بازماندگان روهینگیا از قاچاقچیان انسان" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "مرگ و بدبختی؛ داستان بازماندگان روهینگیا از قاچاقچیان انسان"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید